W ramach obrzędu „hoodeningu” grupa „hoodenerów”, składająca się z czterech do ośmiu mężczyzn, niosła konia przez ulice. W skład tej grupy wchodzili: osoba obsługująca konia, „stajny”, „woźnica” lub „woźnica”, który trzymał bat i prowadził konia za uzdę, „dżokej”, który próbował dosiąść konia,
W ramach obrzędu „hoodeningu” grupa „hoodenerów”, składająca się z czterech do ośmiu mężczyzn, niosła konia przez ulice. W skład tej grupy wchodzili: osoba obsługująca konia, „stajny”, „woźnica” lub „woźnica”, który trzymał bat i prowadził konia za uzdę, „dżokej”, który próbował dosiąść konia,
Później komentując to źródło, Maylam podkreślił, że jego autor najwyraźniej nie pochodził z Kentu i że na podstawie użytych przez niego sformułowań można by wnioskować, że o tradycji tej opowiedzieli mu miejscowi, ale nie był jej naocznym świadkiem. W związku z tym Maylam zasugerował, że autor mógł
Później komentując to źródło, Maylam podkreślił, że jego autor najwyraźniej nie pochodził z Kentu i że na podstawie użytych przez niego sformułowań można by wnioskować, że o tradycji tej opowiedzieli mu miejscowi, ale nie był jej naocznym świadkiem. W związku z tym Maylam zasugerował, że autor mógł
Jak podają źródła od XVIII do początku XX wieku, hoodening był tradycją praktykowaną w okresie Bożego Narodzenia przez grupy robotników rolnych. Grupowali się oni w zespoły, aby towarzyszyć koniowi hooden w jego wędrówkach po okolicy. Chociaż skład takich grup był różny, zazwyczaj składał się z
XX wieku. Podczas obchodów brytyjskiego zwycięstwa w II wojnie światowej w 1945 roku, w Acol wyprowadzono konia; zdarzenie to zostało opisane jako „brakujące ogniwo między tradycją a odrodzeniem”, ponieważ koń ten był używany jako część historycznej tradycji hoodeningu aż do połowy lat 20. XX wieku.
Jak podają źródła od XVIII do początku XX wieku, hoodening był tradycją praktykowaną w okresie Bożego Narodzenia przez grupy robotników rolnych. Grupowali się oni w zespoły, aby towarzyszyć koniowi hooden w jego wędrówkach po okolicy. Chociaż skład takich grup był różny, zazwyczaj składał się z
Zachowane źródła świadczą o tym, że chociaż tradycja hoodeningu praktykowana przez różne osoby w różnych częściach East Kent różniła się nieco od siebie, to jednak „ogólnie rzecz biorąc, była zadziwiająco jednolita”. Koń hooden, będący centrum tej tradycji, był zazwyczaj wykonany z drewnianej głowy
W swojej książce Maylam zamieścił fotografię konia zrobioną w Sarre w 1905 roku. W Wigilię Bożego Narodzenia 1906 roku Maylam spotkał drugiego konia hooden, tym razem w Walmer. Koń ten pojawił się w herbaciarni lokalnego hotelu około 18:30 w towarzystwie dwóch muzyków — jednego grającego na
W swoim Słowniku dialektu Kentish z 1888 roku WD Parish i WF Shaw twierdzili, że Hodening to termin używany w hrabstwie Kent w odniesieniu do zwyczaju śpiewania kolęd, ale w przeszłości Hoodening stosowano do „mummingu lub maskarady” z udziałem konia hooden. Dodali, że informacje na temat tego
![Koń wziął udział w pogrzebie właściciela. Zachowanie zwierzęcia... wzruszające! [WIDEO]](https://bi.im-g.pl/im/2d/3b/14/z21213485II,Kon-Sereno-wzruszyl-innych-uczestnikow-pogrzebu.jpg)
