Polecam przesłuchanie i zapoznanie się z tekstem utworu, o którym piszę poniżej. Jest to tekst zainspirowany pewnym wierszem Juliana Tuwima (swoista przeróbka tego wiersza). Utwór ten ma moim zdaniem kilka bardzo fajnych aspektów: • bardzo fajny, ironiczny i ciekawy tekst • ciekawa warstwa
Białe wiersze są gupie. Chyba zacznę pisać czarne. Czarny charakter pasuje do czarnych wierszy. Tylko że po przeczytaniu czarnego wiersza, normalny człowiek zwariuje. A kobieta nie zrozumie.Przestraszy się bezrozumnie. Chyba jednak nie będę tworzył czarnych wierszy. Trochę szkoda.
wybitniemondry napisał: > Białe wiersze są gupie. > Chyba zacznę pisać czarne. ~~~~~~~~~~~~~ Za Murzyna chcesz robić?:D Czym są czarne wiersze? Poezja afroamerykańska odnosi się do wierszy pisanych przez Afroamerykanów w Stanach Zjednoczonych . Jest to podgatunek literatury afroamerykańskiej,
, panowie szlachta!” Tresci te maja moim zdaniem zdecydowanie lewicowy charakter. Dla swoistej przeciwwagi posluze się cytatem z innego lewicowego poety (jak ktoś woli to „komunistycznego poety”) – Wladyslawa Broniewskiego – poniżej fragment z wiersza „Bagnet na broń”. Są w ojczyźnie rachunki
Dzień dobry, poszukuje wiersza o Ikarze. Nie mam jednak na myśli wiersza „O Ikarach wciąż głoszą”. Nie pamiętam z niego za wiele. Wydaje mi się, że był polski, on raczej wyrażał zrozumienie dla Ikara.
irsila napisała: > Czym są czarne wiersze? Jądrem ciemnoci są. I kresem mojej światłości. I miłości. Czyli wszystkim.
stefan4 napisał: " Bo to było takie nudne... Zawsze wolałem pisać własne." Pisac wiersze wymaga umiejetnosci "dawania do zrozumienia" uzywajac slow. Nielatwa sprawa i trudno sie tego nauczyc. Mnie inspiruja slowa niektorych piosenek Bitelsow na temat pracujacych kobiet czy na temat ich rodzinnego
Cierpię straszliwie. Już nigdy powącham zapachu młodej kobiety/dziewczyny. Kurcze, miał być biały wiersz. No ale te wsponiemnia są mocniejsze. Jebać starość!!!
Zawsze kłamałem. Więc nie szukajcie prawdy w moich wierszach. Nawet w moim mieszkaniu nic nie znajdziecie. Bo was nie wpuszczę. Śmierci też nie wpuszczę. Niech czeka i dzwoni domofonem do usranej śmierci.
Czas na moją obecność. I nietrzeźwość. Czas na biały wiersz. Nie pierwszy i nie ostatni bo związek nasz jest bratni. Jak ten żuraw i czapla czekamy na wybaczenie. Ale się siebie boimy. Ja bardziej. Przepraszam.
